HAZIRIM

anlayamadığım problemler gibi...karşımda hala çözülmeyi bekliyorsun....
bense sadece bakıyorum....bakmakla kalıyorum...

hiç görmediğim bir probleme ne kadar tanıdıksam..

sanada öyleyim artık!...

hep bir tarafım eksik...hep bir tarafım(n) çözülmeyi bekliyor...

sense köşenden izlemekle kalıyorsun beni..ve sessizliğin de terkediyorum bu şehri,
ardıma bakmadan gitmek...bağırmak uçsuz bucaksız köşelerde..

senin duymak istemediğin bütün çığlıkları salmak, bilmediğim bir şehirde..

bilmediğim mekanların üzerine...gitmek istiyorum öyle sebepsiz, öyle hoyrat!....

sustugun yerlerde bağırmak konustugun yerlerde susmak istiyorum....

ama sadece seninle olmak..sana ait olmak..bak!...

güneş senin olduğun gibi dogmuyor artık pencereme....

artık gerçekler var herbir yanımda...doğamıyorum ben artık! senin güldürdügün gibi her gülüşe...

ilk aşk başkaymış demişlerdi de..geçer demiştim sessizce...ama geçmezmiş....

öğrendim şimdi...öğrendim bi tanem!....

öğretti bu soğuk bedenim her gece...'hadi gel' demek isterdim....'

bırakma beni'..'sar beni!yasakla başkasına'...oysa sen çoktan gitmiştin..

ve bir daha gelmeyecektin biliyordum!..nasıl bir imkansızlık imkan olabilirse..

işte öyle bir imkansızlıktayım, ümitlerimin sönmüş bir sigara izmaritin de....

aslında gelsen ne olur diyorum gelsen..sen eski sen degildin ki giderken...

olsaydın gitmezdin benden!...şimdi gelsen ne çıkar?...

.sevdiğim adam senden çoktan gitmişken.....

yüzüne bakıyorum sen olmayan birinin....kalbim kendini parçalıyor!....

yakıyorum gözlerimin içinde bitmeyen..ama bitmiş bizi...

yakıyorum yanmaya yüz tutmuş bedenimi!...

yok ediyorum herşeyi!...

karşımda ki konuşan kimdi?..

bilmiyorum...

öyle ruhsuz konuşuyorum söylenecekleri...

ve her cümlede binbir kez yakıyorum!..

bakışlarını!..

sözlerini!.....

kendimi!...

kimseler bilmiyor! kimseler görmüyor!..

KeNDi KeNDiMi VuRuYoRuM BeN! HeR SeN OLmaYaN BaKışTa.....

herşey darmadağın...seninle biz paramparça!..bense sadece bir beden....r

uhunu sende kaybetmiş bir beden...peki ya sen?...

benden başka elleri tutarken hiç mi acımadın?....

hiç mi için kanamadı?....beni böylesi bir acıya iterken..

hiçmi vicdanın sızlamadı?.....sormuyorum artık..

yokum ben!...sen yoksan bende yokum..sadece bir varlığım..

KeNDi KeNDiNi YoK EtMeYe YeMinLi BiR VaRLıK!...

kimseye değil!...hep kendime batırıyorum dinkenleri...

herkes gülen yüzüme hayran kalırken..

ben darağacı tadında bir ağlama iliştiriyorum hep bir köşeme...

.şimdi bırakabilirsin beni!...varlığında bitirdi...yokluğunda beni..

şimdi çekip gidebilirsin...alışmamış değilsin ki...

bense yine ardında bir hayatı toparlamaya çalışırım demeyeceğim artık!....yıktım toparlanmamış herşeyi!...paramparçayım!....ben yoksam sende yoksun artık!...sen yoksan artık bende yokum!...

herkes yüreğinde bir yarayla geliyor..herkesin yeri kapılmış..o

ysa ki ben sana ilk yerimi vermiştim....ilk sanaydı herşey....nasıl bırakabildin bile

......DiYeMiYoRuM!....

bıraktın işte.....şimdi bir yarayım ben!...Senden Arta Kalan!...

kanadıkça sadece kendini acıtan, her bakışta seni arayan ve baktıkça kanayan!...

Şimdi Diğerlerin Yarası Olabilecek Büyüklükte Bir Yarayım Ben!....öyle temizdi ki oysa..

öyle el değmemiş...şimdi benimde mi yaram olacak yani diğerleri gibi?..

.şimdi bende bir yaraylamı sevmeye çalışacağım?...şimdi anlıyorum herkesi...ç

ok zormuş bir insanın gönlüne sahip olmak!...

oysa ki sen benim ruhumun, gönlümün tek sahibiydin...ve......

..... ÇeKTiN GiTTiN!....

şimdi kalibimin anahtarını kimsenin çıkartamayacağı denizlere atıyorum!..

okyanuslara....öyle başıboş savuruyorum!..ben bile bulamayayım diye...

şimdi iki kilidim var..birinin anahtarı okyanusun derinliklerinde....diğeri mi?... boşver!...

unuttuğun bir albümün gülen sayfaların da kaldı belki de...

.adına 'mazi' denilen bir geçmişe mühürledim ben kendimi!..hazırım!...

KaPaT KaPıLaRıMı!...

SöNDüR IşıKLaRıMı!..

VuR ÜzeRimE KiLiDi!..

HaDi HaZırIM!...

YaK BeNi!...

ANLAMALIYDIM......

,
sadece işin düştüğünde aramandan. "N'aber, nasılsın" lâfının arkasına
"Bir görüşelim mi?" ekleyememenden, anlamalıydım sevgisizliğini...

 

Ben, seni görmek için sınırlarımı zorlarken,
senin umursamamandan, alaycı konuşmalarından,
ya da senden vazgeçerim diye korkup
önüme bir parça yem atmandan anlamalıydım...

Ben, hayatta hiç kimseye bu kadar sabırlı
bu kadar mülayim davranmamıştım oysaki.
Severdim özgürlüğümü, asi olmayı, bir bardak suda
fırtınalar koparmayı, kimseye hesap vermemeyi...
Bir bunları severdim bir de seni sevdim...
Sevgilin değil sevdiğin olmayı istedim....

İlk defa biri benden hesap sorsun istedim, bir açıklama beklesin.
Bu biraz açık değil mi ya da "Hayır bir yere gitmiyorsun,
evde oturuyorsun" dan başka bir şeydi bu...
Beni sorgula, duygularımı sorgula istedim. Olmadı...

Ne kadar da kolaydım senin için, ne kadar da zahmetsiz...
Tabiiki, bocalardın, emindin düzgün insan olduğumdan
hayatında hiç karşına çıkmamış kadar düzgün,
emindin seni çok sevdiğimden ve düşündüğümden;
öyle olmasaydı her probleminde ilk beni arar mıydın?

Nedenleri, niyeleri merak etmedim hiç, inan etmedim...
Bu kadar sevgisizliğinde seni nasıl bu kadar sevdim, onu merak ettim.
Benim için ne düşündüğünü, beni nasıl gördüğünü,
sendeki beni merak ettim...

Artık hayal kurmuyorum, geçmişe bu kadar bağlı olmamın sebebi;
o zaman çok mutlu olmam bunu biliyorum... Şimdi tekrar
başlasak da, yalnızlığı paylaşsak da sana gönlümü açabilir,
gözüm kapalı güvenebilir miyim sanıyorsun?

Şimdi artık tek başınayım...
Hiç değilse hakkını veriyorum yalnızlığın.
iki kişilik kocaman bir boşluktansa
sensizliği ve yalnızlığı yeğlerim...

Artık kendimi görmemek için aynalara bakmıyorum,
üşürüm diye kazağını giymiyorum,
ağlarım diye türkü söylemiyorum.
Belki de sen haklısın!
Artık ben bile kendimi sevmiyorum...

Kaç gece yatağımda uykusuz,
Bir oyana bir bu yana dönüp durdum.
Görmek için düşümde hayalimde,
Duymak için sesini.
Kaç kere ellerim uzandı telefona.
Aşkı oyun bilirdin sen,aklıma geldi.
VAZGEÇTİM